ვააა, რა გამახსენდა, ჩემს იმ გოგოსთან ვერ გავბედე მუცელზე თავი დამედო, ვინც მეუღლე უნდა ყოფილიყო, მაკანკალებდა, მრცხვენოდა, არადა ძლიერ მინდოდა.. არადა რა მარტივი ყოფილა თურმე… არა მხოლოდ აქ, პარკშიც სკამზეც, ბარშიც შემიმჩნევია და მეთქი როგორ, რაღაც ვერ მაქვს რა. ისე, როგორც საჭიროა, რაც მტანჯავს და მძიმედ განადგურებულს გამომტის სევდიანი და ტკივილიანი ნახატები, თითქოს ის ვინც ხატია მხოლოდ მისთვის არ ვარ სულერთი და შუა ქუჩაში ვგდივარ მკვდარი, ის კი მიყურებს… ესაა, რომ კონტაქტი მიჭირს, სრულად გულის გადახსნა კი მიმარტივდება სანდო ადამიანთან, მაგრამ არც დრო აქვს ვინმეს, არც ინტერესი. ვდგავარ რუსთაველზე, ეზოში, ვზივარ “დედაენასა” თუ “საუბარში”, გადაღებაზეც უფრო იშვიათად, მაგრამ მაინც ხშირად, თითქოს გინდ ვიყო არათუ კონკრეტულად ამა თუ იმ ადგილზე, საერთოდ დედამიწას ტყუილად ვამძიმებ რა… თვითმკვლელობა მოუნანიებელი ცოდვა რომ არ იყოს 27-თა კლიბის წევრიც კი არ ვიქნებოდი, დედას და ბებიას მოვუბოდიშებდი და სკოლიდანვე … ავიდოფი ხიდზე ზემოთ მაღალი გადასასვლელი და ჩამკეტი აქვს, რამოდენიმე წამი ავისრულებდი ნატვრას ანუ ვიფრდნდი და მტკვრის მცენარეები შეეზრდებოდა ჩემს სხეულს. მოკლედ, სადაც არ უნდა ვიდგე ან ვიჯდე, თავს ზედმეტად ვგრძნობ, ეს ერთი და მეორე მიხარია თქვენ მაინც რომ შეგიძლიათ ისე გაერთოთ, საერთოდ არ ვიცი “გართობა”-ის არსი, ისე, რომ სხვა არ აწვალოთ ან რამე ატკინოთ, პირიქით ასიამოვნოთ, თუნდაც აამ ან ნებისმიერი სხვა ფოტოთი. მე შესაძლოა ფოტო გადავიღო და იმით გავიდე ასტრალში რა მაგარი წამი დავიჭირე-მეთქი, ვიდეოში ერთი მოტრიალება თავისი ეფექტით ავიღე და ვაუ-მეთქი, სტუდიაში ან მის გარეთ სახლში რამოდენიმე სიტყვა მაგრად ჩავსვი მელოდიაზე, ან ამისთნა ნახატი დავხატე ხარისხიანად და პროფესიონალურად, მაჰრამ მირჩევნია ყველანაირად ნული ვიყო, უბრალოდ არ ვიყო ზედმეტად მორცხვი, ერთ წინადადებას სანამ ვიტყოდე ჭადრაკის თამაშივით, მან რომ ეს ასე გაიგოს, შემდეგ ახსნა რომ მომიწიოს ტეხავს, ასეთი ვარიანტი უკეთესია, არა წინა სჯობდა მაინც, მაგრამ უკვე თემაა სხვა და ვრჩები “გამარჯობა, კარგ დღეს გისურვებ!”-ზე. იმიტომაც არ მინდა სიცოცხლე და თუ გენდომებათ ნამდვილი სისხლის კადრი, რაღა 50 ლარად ჩავაბარო, ბარემ მე ვიყო მსხვერპლი, სამაგიეროდ ამაზე ნაღდი სცენა არ იქნება და აქ მე საკუთარი თავი აღარ, დედა და ბებია, ასევე ის ან ისინი შემეცოდებიან ვისაც როლში მოუწევს რეალურად მომექცეს, თორემ დაე.. ბარათების ყადაღის გარდა წიხლებიც მომხვეფდრია და არა მხცოლოდ რუსთაველზე, ერთის უბანშიც მცემეს წინა წელს, უბრალოდ ისინი ერთი წამით სიცოცხლის ღირსნი არ არიან და მე რომ მათი წიხლი მომხვდეს იმ გამყიდველი ნაბო..ის და თქვენ კი მეცოდებით ამ ცოდვისთვის, თვითონ ვერ ვუშვები ჩემს თავს, არადა ერთი თვე რომ არ გამოვჩნდე არც რუსთაველზე, არც სადმე და მხოლოდ სახლში ვიყო, უბრალოდ არავინ მომიკითხავს, ვერავინ გაიგებს საავადმყოფოში ვარ, მორგში თუ სადმე მიწის ქვეშ… არადა კუბები არ დამიგრევია და მხარი არ მიკრავს ბაღში, სკოლებში კი თმაზეც კი არ გამომიააჩავს, არ ეტკინოს ან არ. ეწყინოს-მეთქი, ვაშველებდი ხელის გადატრიალებისას, ზოგკერ იმასაც ვფიქრობდი ვინმემ ეცადოს ააბა ჩემი დაჩაგვრა, ვნზხოთ რა პასუცს გავცემ-მეთქი, მაგრამ საერთოდ არ ვარსებობდი თითქოს უჩინმაჩინის ქუდი, დავაგვიანებდი საპირფარეშოდან “არა” მეწერა, არავინ იტყოდა რომ …შა აქააო. მერე ორას ლარად ვმუშაობდი, მთელი დღე ან მობილურში ვიყურებოდი ან წიგნებს ვკითხულობდი, მიყრუებულ ადგილზე სადაც სადარაჯოც არაფერი იყო. ცოლ-შვილიანი ერთი ერთუჯრედიანი ტიპი მყავდა, ზოგჯერ ვეუბნებოდი ადრე რომ წასულიყო სახლში, ან ხელი მოეწერა და გასულიყო, ან ზოვჯერ რომ რჩებოდა ჭამდა და ეძინა. ხვრენდა. არაფერი განსაკუთრებული. არაფერი საინტერესო არც მისგან არც დარაჯად ყოფნისაზ. შემდეგ ქარხანაში ვხარჯვდი დროს ტყუილად 300 ლარზე, სადაც სამჯერ მომცეს უმიზეზოდ შენიშვნა წიგნის კითხვაზე, როდესაც არც ერთი წამით არც ჩაყრა, არც წაღება, გადაყრა და არც მოტანა და ჩაყრა და ასე წრეზე.. მეოთხედ სანამ მეტყვით და გამაგდებთ, ჩემით მივდივარ-მეთქი, თან თუ სწრაფად აკეთებ და დრო გრჩება წიგნისთვის რამოდდნიმე წუთი ან წამიო დაეხმარე შენს გვერდით ჭიქებსო, მეთქი მათ ისედაც ვეხმარები და თუ გინდათ მანდ გადმომიყვანეთ-მეთქი. მაგრამ აღარ მინდოდა საერთოდ მანდ ყოფნა და მეთქი დაველოდები ხელფადის დღეს და ხვალე აღარ მოვალ-მეთქი. კითხვას რატომ მიკრძალავ რა.. მარტივად გინდა დამიმორჩილო?. რთულადაც არ გამოგივა! მის მერე უფროსობები ისე შევიძულე როგორც ნაბი..არი ფორმიანები. ჰოდა მე არც სამსახურებიდან, არც უნივერსიტეტიდან, არც სკოლიდან არ მყავდა კოლექტივი. ცალკე რომ ვხედავდი ზოგი თამაშობდა არ იყო ასეთი უბრალოდ უნდოდა ყურადღების ცენტრში ყოფილიყო პოპულარული კლასელების თვალში მათთან ყოფნისთვის. მეთქი ეს რა ზედმეტობაა, გინდა რამე? გაინტერესებს? დაგეხმარები, გადაგყვები. აქ ვარ, ასევე ხელის გადატრიალებისას გაშველებულზე მოგდებული მადლობა ზოგჯერ იყო “გამარჯობა”-ს შემდეგ 4-5 ნაბიჯის შემდეგ ნათქვამი “როგორ ხარ”-ის ფასი, ანუ თუ არ გაინტერესებს ჩემი ყოფა რას მეკითხები? გაჩერდი რამოდენიმე წამი. არ ჯდება არანაირ ლოგიკაში, ზოგჯერ ესაც კი არ იყო, იმ მომენტში არათუ მდლობისთვის, იმისთვის რომ არ სტკენოდა ვაკეთებდი და მიკვირდა, კაი, მე არა, არ გინდა ორი სიტყვა გაცვალო ჩემთან, შენს დაქალთან მიდი, რატომ შემდეგი დასვენებაც იმ მწვალებელთან მიდიხარ და ეპრანჭები თითქოს კიდეც სადაა დედანახმაეი ლოგიკა? სად? მაქედან მეწყებოდა სტრესი და სერიოზული ფსიქოლოგიუეი დარტყმები. როდესაც “ოღონდაც მოვკვდე”-ს ფიქრობ რა.. რამდენი თბილი აზრი მომსვლია თავში, რომ იქნებ თმის გამოქაჩვის ნაცვლად შემეცურა თმაში ხელი და სკალპსა და კისერზე მოვფერებოდი, ან ხელის გადატრიალების ნაცვლად ჩამეკიდა ხელი და მისი გულისცემა შემეგრძნო და აკაანკალებულზე თუ შველის გამოხედვით შემომხედავდა ვერ მომეთმინა და მეამბორებინა ხელზე და დოფამინისა და ენდოფფინის ფოიერვერკი გასროლილიყო ფეხის ნეკა თითის ფრჩხილში სიშავიდან დაწყებული თმის ბოლო ღერებამდე და დენთის ნაცვლად ღია ნაცრისფერ მასაზე მორბენალ ნეირონებს ლიმონის წვენისა და თაფლის ნაზავი სცვიოდეს ზემოდან და აფერხებდეს მათ და ნეირონებიც ისე დადიოდნენ, როგორც მთაში, დიდთოვლიანობას ტყეში ბერები მიაბიჯებენ ტაძრამდე და ტოვებენ კვალს.. ეს კვალიც ისეთია ახლაც რომ მახაოვს, ასევე ისეთი ტკივილიანია როგორც ეს ნახატი და ისეთი მძიმეა, რომ ახლაც მაქვს ფსიქოლოგიური პრობლემები. მე ხატვისას ერთი გოგო დამიდგა 3-4 წუთით და რომ გავიგე სად ეჩქარებოდა, გავყევი საავადმყოფოში. კჯ მე არ შემიშვეს პალატაში, მაგრამ აფთიაქში გავეგზავნე და 24 საათიან მაღაზიაში. მე მცირე პატივისცემაზეც კი შემიძლია გადავყვე ადამიანს და ღამეც ვუთიო და ვიზრუნო მასზეც მაგრამ პირველი ნაბიჯები მიჭირს, აი მცირედი თუნდაც რუსთაველზე რადგან სახეზე პრობლემა მაქვს, ხელის აწვით ან ჩამორთმევით შემიძლია მისალმება და სხვაგან სადაც სრულად ვჩანვარ, მაშინ რომ გავიწიო ჩასახუტად ან გადასაკოცნად და უკან გაიწიოს ვინმე, თავს ისე ვიგრძნობ, რომ ვინ ჩემი ფეხები ხარ.. თან მოულოდნელად რამ შეცვალა ეს ჩემ.. ან კიდევ რაღაც და ამაზე მეფიქრება და უფრო ვმძიმდები, ვიბნევი და ვფიქრობ საერთოდ რატომ დავიბადე-მეთქი. და ბოლოს, უნივერსიტეტში გვერდზე გახედვაც კი არ გიხდებოდა სულ ტიპები ვიყავით, ზოგჯერ, იშვიათად ლექრორი თუ ცუდად იყო და სხვა ჯგუფთან ერთად გვიწევდა, იქაც საერთო გამარჯობა და დაჯდომა ცალკე. სკოლიდან კი როგორც მაშინ მრცხვენოდა არათუ მემოქმედა თმააზე მოფერებითა და ხელის ჩაკიდებით, არამედ მეთქვა მაინც.. რადგან კიდევ მე თუ ამ გოგოს რამე ვუთხარი, იმას არ ეწყინოსვრატომ ის აირჩია და არა მეო და მსგავსი რამეებიც მაწუხებდა, მომლედ უამრავი რამ ერთბაშად მჭამდა და ახლაც ზუსტად პირველი ეს ჩამერთო მეც გამიხარდებოდა წინა კვირას უბრალოდ გვერდზე რომ დავწოლილიყავი ასფალტზე, არათუ თავი მუცელზე უბრალოდ ასფალტზე მეც, რაც ვერ მოვიმოქმედე, შემდეგ კი ესევე იმ აზრმა დამკრა, მე რომ მომინდეს დავუშვათ და მოვემზადო, გადავლახო, თუკი რაიმე სიტუაციურად იქნება საჭირო ვთქვა და ბოლოს იმან შემიშალოს ხელი რომ ხომ არ მივნაძო, მან რომ ქნა უკვე … არა ის, რომ მსგავსი სტილით დახატვა ან მსგავსი, უბრალოდ მეტი სიმორცხვე და ვაიდათუ ვინმემ რამე ერთად ირთვება და უფრო გკეტავს. რა დაავაშავე ამისთანა, არ მესმის. ისაც არ მინდა ამ ვეებერთელა კომენტარის შემდეგ წამიერ შეცვლილი ხალხი ჩემს მიმართ, არა, უბრალოდ მინდოდა უკეთესად გაგვეცნო ერთმანეთი და როგორც ჩანს ეს გამოვიდა ჩემი მცირედი ნაწილი რაც ამ ფოტოს შემხედვარე ამეკრიფა რაღაც ისე არ ჟღერს თითქოს, რაც ამ ფოტოს, ვინც მასზეა და მთელს ამ ფილმის ჯგუფს გაგაცანით და მოგიძღვენით ერთდროულად, რადგან გულში ხართ ყველა და თუ ვერ გამოვხატავ ამას, იმიტომ რომ ვიცი გულის გადაშლა სრულად, რაც ცხადია ამ კომენტარიდან და არ ვიცი კონტაქტი, ხუმრობა და არც გართობა, საერთოდ ცნება და რა შეფის მაასში. რადგან სულ ეზოშიც კი არ დამინახავს ნორმალური ჰუმანური ურთიერთობა, რაღაცა ნაჭრის მძიმე თოჯინაა თუ სხვა ნივთი შიგნით რკინასავით სხვა რამე ამძიმებდეს თითქოს, თან ჭუჭყიანი, ჰოდა ესვრიან ტიპები გოგოებს, ისინი კოვიან და ხან მათ ესვრიან ხანაც სხვაგან. რატომ უნდა იყოს ეს გართობა არ მესმის, არა გსიამოვნებს რომ გხვდება კივი? პირველ სართულზეა რმინის კვადრატები და ღია ფანჯარა შეაუგგდე რა მათ და სთხოვე რომ დღის ბოლომდე არ მისცენ არავის, ეს სტკიოდათ თუ ბინძური რომ ხვდებოდათ. ან საერთოდ რატომაა ის რომ ვიღაცა ვაყვირო, ვაკივლო და ამით ვიცინოდე და ვღებულობდე სიამოვნებას. ესევე მამწარებს და მშობლისკენ მივდივარ, ისევე როგორც უმიზეზოდ რომ მიღრენს და მიყეფს ძაღლი, უხ შენი კი არა, შენი გამვაავებლის გლანდებიანად.. უმიზეზოდ ჩაგვრას რომ ვერ ვიტან და საკუთარი თავისუფლება რომ სხვისი შევიწროებისას იზღუდებოდეს ამასაც ინტელექტი უნდა, მარტივად ცხვირს რომ ასრუტუნებს ტიპი და ნერვიულ ხმა გამოვეცი ერთი, ორი, სამჯერ და ავხედე, მითხრა კარგად ხარო, მეთქი არა, რააო, მაღიზიანებს სხვადასხვა ხმები და იმედია ხვდებით რაცო. შემდეგ ისევ ქნა, არა ერთხელ და გაეცინა, მეთქი რომ მქონდეს ცხვირსახოცი გაჩუქებდითო. არადა მინდოდა ცხვირი მომეძრო ან ყელი … რატომ უნდა ვითმენდე სანამ გამოხვალ სახლიდან წყალთან მოიხვინე და ატარე ცხვირსახოცი, ერთხელ მოხოცვისას შეაწუხებ მაგრამ არა მთელი გზა. მომიწია ჩასვლა და სხვა ავტობუსის დალოდება. ვერ ვიტან ისევე ზუსტად როგორც მოძალადე ფორმიანებს. ჰოდა როგორც მათ არ უნდათ რომ ვიყოთ 150-200-300 000 და მეტნი, გამოჰყავთ მონა არააადამიანები და გვწამლავენ, ისევე ჩვენც არ უნდა დავნებდეთ და მოვა დრო რომ ყველა რეკიმის მსახური დაისჯება ნებისმიერი ხმის აწევისთვისაც კი პატიოსან მოქალაქეზე და ზუსტად იმ ხალხით რომ ვაართ სავსე ეს ფილმი “ნეგატივი ოცი წლის შემდეგ” ცალკე ეს მიხარია და მე რომ ვერ ვხედავ სხვა გასახარს, დედიკო და ბებიკოა ცოცხალი და თქვენ, სხვა თუ არაფერია, არაუშავს, მიხარია თქვენი მოცინარი სახეები და ჭკუიდან მშლის თქვენი ბედნიერება, რადგან არათუ სულერთი არ ხაართ ჩემთვის, არამედ ძლიერ პატივს გცემთ და მაგრად მიყვარხართ!.. ☆♡