რა თქმა უნდა მოგზაურობა. აბა ერთ დღეში მივაფლანგო? დავთვრე და კოცნის გარდა ვერაფერი გავბედო, კლასელია. რაზე ვისაუბრო, თითქმის ისედაც ვიცი ყველაფერი რასაც ავლენს, რაც არადა.. კიდევ მაქვს სურვილი, მინდა ვისაუბროთ ყველასთან მაგრამ სხვას არ აინტერესებს ჩემი აზრი. არ ვიცი გართობა რა არის საერთოდ? რას ნიშნავს? რასაც ვხედავდი ბაღში, ან უნდა გეკრა მხარი, ან კუბებით რამე დაგენგრია. ჰუმანური ვერაფერი. სკოლაშიც ვიჯექი და ერთი სული მქონდა ან მომვკვდარიყავი ან უკვე დიდი ხნის დასრულებული მქონოდა. გადაწერაასა და კარნახზე კი არა, თითქოს უჩინმაჩინი მეხურა. დავაგვიაანებდი საპირფარეშოდან, რადგან ბუფეტის 35-50 თეთრი ან ლარი არ მქონდა და “არა” მეწერა, არავინ იტყოდა რომ მე ვიყავი. რამდენჯერმე ვიფიქრე აბა მოდი და სცადე ჩემი დამცირება, განახებ რომ ასაფერი გამოგივა. თბილისდი რომ გადმოვედი იყო 2-3 ტიპი ვინც ვითომ ციხეში რაღაც უნდა შეეგზავნათ და გაარეთ ლუდსა და სიგარეტს შეექცეოდნენ და მე ეს მათხოვრობად მიმაჩნდა. არასდროს მქონია, მაგრამ თუკი იშვიათად, ისაც ხელგამოწვდილ ბებოს ჩავუგდებდი და უკან რუსთავისკენ მოვიტოვებდი. თმაზე არ გამომიქაჩავს გოგონასთვის, არ ეტკინოს ან არ ეწყინოს-მეთქი. დანერწყვილი დამრგვალებული ფურცლის ნაჭერიც კი დაშლილი კალიდან არავისთვის მისვრია, არც რამე სხვა. გავაშველებსი და გამშველებელსაც მადლობა ავიწყდებოდა, მტკივა-შემეშვის შემდეგ და ისევ მათთან იყვნენ შემდეგ დასვენებებზე რაღაც ლტოლვასა და ჰორმონებს ალბათ წვალების გართობაში მონათვლით იკმაყოფილებდნენ. ერთი მისაღები სიტყვა არ მადგება მასეთ ქმედებებზე. მე კიდევ ვფიქრობდი ხელის გადატრიალების ნაცვლად ოღონდაც გვერდზე დამჯდაარიყო და სურვილი ხელის ჩააკიდებით მის გულის ფეთქვას შევიგრძნობდი და თუკი რაიმე ნიდანს მივიღებსი ვეამბორებოდი ხელზე და დოფამინი თავში ფოიერვერკივით ამიფეთქდებოდა-მეთქი. მაგრამ თვითონ რაც მახსოვს ერთადერთხელ შევედი კონტაქტში, როცა ერთი ტიპი მაღიზიანებდაა ბინძური ლექსიკითა და სხვა წამოძახილებით, მეათქი დაირეკოს ბოლო გაკვეთილის ზარი, დაგაინვალიდებ-თქო და როგორც იქნა გავიდაა სამი გაკვეთილი და დაირეკა იმდენი არ მირბენია სამი წელი ალბათ რაც მას ვედევნე და დავღალე, როგორც იქნა წაბორძიკდა და ვნახე მომენტი და ვწვდი. მაინც შემეცოდა არადა ამდენი რბენისა დამაგ მომენტში დამცირების შემდეგ ერღი სრული ძვალი არ უნდა ჰქონოდა, მოკლედ ღირსი იყავი (ფალ..ო) რომ მიმეგდე აგურებსაა და ქვებში-მეთქი და დაგგლეწვოდა ყველაფერი. არადა ჩავდე ტყლაპოში.არც კი მოვისროლე. მაინც შემეცოდა რომ დამეგდო. მასწავლეს რომ დაგდებულს ხელს გაუწოდებ ადგომისთვისო. არადა ღირსი ხარ წიხლებით შეგსდგე შე …ო. ჰოდა ჩაიარა ერთმა ლამაზმანმა და მივედი. უკაცრავად და გაჩერდა. არ ვიცი რა ვუთხრა არა ლი ვიცი, მაგგრამ როგპრ, მრცხვენია და ვეუბნები ბოდიში, თუ ჩემგან რაიმე ბინძური გაიგე ახლა-მეთქი. არაუშავს. არ გამიგიაო. გამიხარდა. მეორე მი სხვა გოგოსთან, ძალიან კარგად რომ სწავლობდა, მივედი გაკვეთილების შემდეგ უკ ვე სკოლას გაცდენილი და ვა, რა კარგია ერთი გზა გვაქვს თუ ზედმეტი არ ვიქნები ერთად გავიდეთ-მეთქი. მის შემდეგ კიდევ 3-4ჯერ გავედით ერთად დ ერთადერთი გოგონა იყო ვისთანაც შემეძლო სრულად დავცლილიყავი საუბრისა და თავის გადასარჩენად რომ მეგრძნო ვარაებობ და სულერთი არ ვარ ყველასთვის და რომ არის ადამიანი ვისაც შემიძლია რამე გავანდო და საინტერესო საუბარი შეიქმნას. ასევე რაღაც ისეღი მეცნიერული, გამოუძიებელი, თავიდუფალი თემები და ა.შ. სხვა თუ ვიკიპედიიდან გადაიწერდა ან დაპრინტავდა მე ვიდეოდბს ვუყურებდი, სხვადასხვა ინფორმაციებს ვეძიებდი და საინტერესო სდა განსხვავებული თემა გამომდიოდა და ნინომ შენიშნა ეს ერთხელ. მოკლედ ბარ “საუბარი”-შიც მაქვს იქვე შექმნილი ტილო, მძიმე სახის პერაონაჟით და acab, ავჯანყდეთ, fts და მთავარ მოხატულ სიტყვაად ერთმანეთში შესული ასოებით “მესაუბრე” ანუ ის ტკივილი რაც ჩემშია რომ გინდ ვარსებობდე და გინდაც აარა სულ ერთია. ყველასთვის. მეც შემიძლია გავყვე ბინაში ვჭამოთ. ვისაუბროთ, რემონტშიც დავეხმარო, ოღონდ არა როგორც უფასო მუშა, როგორც მეგობარი, არ ვიცი, არც ბარში, არც აქციაზე რა საუბრები მიდის ერთმანეთდი, ან როგორი გემო ან ფერი აქვს გართობას? ვარ 5 ადაამიანშიც და 250 000-შიც მარტო, მარად. არადა ზრუნვა შემიძლია გადაყოლა ადამიანზე, ასევე საუბარი უჯრედის დაყოფიდან ლანიაკეას სუპერკლასტერამდე, რომელიც 200 000 გალაქტიკის დედაა, ნებისმიერ თემაზე, ერთ კითხვაზე რომ ვიპოვი პასუხს ათი განმეტოტვება და ასე.. აქციაზეც მქონია კითხვები დაყუშვათ დღეს გ ექნება მსვლელობა, მაგრამ თითქოს საჭირო დრო და მომენტი ვერ მენახოს და საათზე დამეხედოს, აი 5 აან 7 წუთში თუ ვერა, ესეიგი ვეღარ გავალთ.. ჰოოდა ჩავიკალი ამით ჩემში რაღაც და არ მინდა “გამარჯობათ ყველას და კარგ დღეზ გისურვებთ”-ით შემოიფარგლებოდეს მთწელი ჩვენი კონტაქტი, რადგან შესაძლოა ბევრად საინტერესოც გახდეს მაგრამ როგორც ჩანს უბრალოდ “+1 ადამიანი დგას” ტიპი გამოვდივარ. არ ვიცი უკვე არაცერი მშველის თითქოს დავდივარ ფსიქოლოგთან ვიხსნები სრულად და რა.. იგივე მზრუნველი და მარტოსული ვრჩები. დედასთან ერთად რომ მივედი ბოლო ზარზე, კონკრეტულად მოდი ..ას დავაწეროთო და დიდი სიხარული დიდად არ შემიგვძვნია, ალბათ დედა რომ არ მდგარიყიო სკოლის ბოლო დღეს, მხოლოდ ლაშას და ნინოს მილოცვა მექნებოდა, შესაოა 4-5იც ყოფილიყო, უბრალოდ ბევრად ნაკლები ყურადღება და წამი წამოვიდოდა ჩემკენ. ასე რომ ვთქვათ ნაკლებად მოვაცდენდი ალბათ და მოვალეობის მიზნით გაკეთებას სულ არ იყოს თემაა. არ ვიცი, შესაძლოა უფრო მოხაარულადაც ყოფილიყო რამე, გარედან, რეალურადაც, უბრალოდ ასე ვხედავდი დაა ასე ვგრძნობდი ყველაფერს. ასევე ერთხელ წიყელი, ყვითელ შავს თამაშობდნენ. საერთოდ მრცხვენია როგორც უნდა ითამაშო ეს თუ ოჯახდი წყვილი არ ხართ-მეთქი გავიფიქრე. გავიგე ხმა ერთი აი იქ რომ ზის მასთან მიხვალო, მეგონა გაარტყმა მოუწევდა. მეთქი არ დავიმსახურე მაგრაამ გოგონაა და კარგი. და უცებ ლოყაზე რომ მაკოცა თან დიდხანს და მძაფრად ჭკუიდან შევიშალე ლამის, მეგონა ბუდა ვინაა, მე განვსხივოსნდი-მეთქი და ბედნიერებით გამოუკვლეველი სამყაროში მოვისროლე თავი იქიდან კი სამოთხეში. ეს ყველაფერი წამიერად ხდებზ, ისეთი შეგრძნებების დონეზე რაც არც ერთ ნარკოტიკს არასდროს არ მოუცია, “ავსტრიის დედაქალაქის გავლით” არასდროს არაფერი გამისინჯავს, მხოლოდ ათასნაირი ბოლი. ჰოოოდა არა მხოლოდ კლასი, არავინ და არასდროს მამჩნევს, ჩვევადააც მექცა სანამ ლიმონს მოვიჭრი დანას ყელზე ვიტარებ. ერთხელაც ჩვევისა და სიმსუბუქის ნაცვლად რა მოხდება არ ვიცი. თუ ცხოვრებაში არ მომიწევს მოწვევა მეტროპოლიტენის მუზეუმიდან ჩემი გამოოფენისთვის აქედან გაფრენამდე ისე წავიმოგზაურებ შევაფრენ სულს და შემდეგ დავტოვებ ხმას რომელიც არა მხოლპდ ჩემს ქალაქს ან ავეყანას, ან ამერიკაში ნიუ-იორკს არამედ მსოფლიოს მოედება და შემდეგ იქნებ გავახსენდე, უი ეს იმას ჰგავს, ჩემი კლასელი. ახლა კი ერთხელ არავინ არც კი მომწერს წლების მანძილზე.
მე მიხარია მათი ბედნიერება, როგორც იმ ბოლო ზარის დროს რომ იცინოდნენ და საუბრობდნენ რაღაცებზე რაღაცებს. ასევე მის შემდეგ კარგი დროის ტარება, მის შემდეგ კი წლები გავიდა უამრავი დაოჯახდა და კონკრეტულად ლაშა და ნინო რომ ვახსენე, არ ვიცი. არ გამიგია. მაშინ სამასი და ხუთაი ლარი დიდი თანხა იყო 50 ლარიც კი, მაგრამ ახლაც ასეა, ესენი ისევ დიდი ფულია, მაგრამ მაინც ათნერ მაინც იზრდება ყველაფერზე გადასახადი. არავის არც თანხას ვთხოვ როგორ ძლიერადაც არ უნდა მიჭირდეს, ჩემზი ზის რაღაცა და არც კონტაქტს, არც ზედმეტის განცდა არ მინდა მწონდეს, არც ვინმეს დავათმობინებ დროს ისე.. თვითონ ვინმეს თუ რამე დასჭირდა, სიტყვით იქნება თუ საქმით გადავყვები. თითქოს პრინციპია, რასაც არ ღალატობ და გკერა რომ თუ თბითონ წარმოქმნი რაამეს და მან არ მოგიწონოს ან რამე ისე ვერ მოხდეს… აი როგორც შენ რომ სთავააზობ მოხატვას ობიექტს და თვითონ რომ გიკავშირდება. უფრო ასწორებს. ასევე ბავშვობიდან მქონდა ის, რომ როდესაც მქონდა საინტერესო იდეა ეისი გაჟღერებაც მინდოდა, თუნდაც არ ყოფილიყო გაკვეთილთან თემაში.. ანუ რომ ამოვირჩიო ეს გოგონა ან ის ბიჭი, სხვებს არ ეგონოს რატომ მასთან მივიდა და არა ჩემთანო, რა დავუშავეო, ისეთ დონეზე ვისტრესებოდი რომ ცრემლის დამალვა მჭირდებოდა და ხან ხელზე ხან ფურცელზე ვიწერდი რომ არ დამკარგვნპდა ის მაგარი აზრები. აუ რა მძიმე იყო წარმოუდვენლად რა… ახლაც რუსთაველზეც ჩემთვის ვარ და როდესაც ვხედავ რომ იცინიან, მათ გამო მათი ბედნიერება მიხარია, მაგრამ თავს ზედმეტად ვგრძნობ მაინც რა..
ჰოდაა იმიტომაც მოგზაურობა რომ სხვადასხვა ქვეყნების ღირსშესანიშნაობებს, კულტურასა და ტრადიციებს გავეცნობოდი და ა.შ.. მაგრამ რაის მოგზაურობა, ისევე ღვიძლს დაავარტყი, ასი ლარი მაჩუქა დედიკომ და მცირედი საკვები და ბლომად სასმელი ჩავისხით ეზოში სხვა ხალხთან ერთად.