მოდი, ახლა თუ შეიძლება, ადამიანურად ჩავეხუტოთ ერთმანეთს (ელენე, მარიამ). რაღაც ისე მგონია, რომ როდესაც წლებია არავის ვეკარები და ჩემი მთავარი ფრაზაა “გამარჯობა, კარგ დღეს გისურვებ!” ხელის აწევით ან ჩამორთმევით. მე ასეთი არ ვარ, ჩაის ან ყავას რომ მთავაზობენ საწრუპი და ცივი უნფა იყოს-მეთქი. ჰოდა როცა სახე დაფარული მაქვს და ისედაც მორცხვი ვარ, მე რომ გავბედო და ან ფილმის გადაღებისას, ან ბარში ან სადმე გამოვიწიო და მოულოდნელობისგან უკან დაიწიოს ვინმე, შესაძლოა მანქანა და მატარებელი გამოვრიცხო, რადგან მცირედი არ მინდა მემანქანესა და მძღოლს ავტვირთო მოვალეობა, მაგრამ როცა სახლში პურის, ყველის, კვერცხის ან რამისთვოს დასაჭრელად ვიღებ დანას, ჯერ ყელზე მსუბუქად ვისვამ, ჩვევად მაქვს, ჰოდა ან მასე შევწყვიტო სუნთქვა, ან ფრენა მინდოდა სულ, ნუ როგორც მოგზაურობა თვითმფრინავით, ისე პარაშუტითაც გადმოხტომა, ასევე მაღალსართულიანი ამაღლებული ნაწილი თუ კარგად ჩანს ჩადაბლებული ადგილიდან ან სხვა, კორპუსზე კაი გრაფიტის გაკეთება მაგალითად 7 სართულიანია 5 სადარბაზო და 9იანია ის ერთი იმ ორზე მაღალი ჯოხით მოვხატო და გზის ორივე მხრიდან ჩანდეს. მერე 9ზე ასვლა და სახურავიდან სკუბიდუბი დუუუუ.. აუუუ ღუმელი რატომ გამახსენდა, ცოცხლად დაწვა ძაღლებოს, ასევე ზოლიანი მაისური და საპონი. ესაც მძიმე თემაა აქ უკვე ადამიანების სხეულისგან. მოკლედ. ამას იმიტომ არ ვკრეფ რომ ოღონდაც ჩემკენ ყურადღება, არც იმიტომ რომ ბევრ თემაზე ვისაუბრებ, არც იმიტომ რომ როგორც რუსთაველზე ვჩანვარ ჩაკეტილი, ისეთი არ ვარ. ასევე, არც ის მინდა იმიტომ ჩავეხუტოთ რომ მე გადავრჩე, ყველაფერი იგივენაირად გაგრძელდეს, აბსოლუტიტად. თან არც მეღირაა თითქოს, ხან დაღლილი ვარ და კი მაგრამ თამაშიც არ მსურს. ვწრც იმას ვიტან “როგორ ხარო და 3-4-5 ნაბიჯის იქით გინდ უპასუხე გინდ არა, რაღაზე მეკითხებიან თუ არ აინტერესებთ როგორ და რანაირად ვკვდები. მოკლედ იმედია ამას ოდესმე გეტყვით და მანამდე პირველივე წინადადება იმოქმედებს და დანარჩენს მივაყოლებ უბრალოდ მოვყვები. მაქამდე თუ ვერ მოვახერხე, ვირტუალურად გკოცნით და გეხვევით. ძლიერ გაფასებთ და მიყვარხართ, მაგრამ ვერანაირად გამოვხატავ რადგან გულის გახან მემარტივება, მაგრამ კონტაქტი მიჭირს. დროებით.